۵٠ دقیقه تو بانک منتظری ، شماره از ١۴۴ میشه ١۴٨. همینجوری داری به انتظار ادامه میدی که میشنوی بغل دستیت داره این ترانه رو با خودش زمزمه میکنه: همه چی آرومه ، من چقدر خوشحالم...
جمعه، اردیبهشت ۰۳، ۱۳۸۹
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
و خداوند گیلاس را آفرید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر